บทที่ 170 ปลอบประโลม

หนมถ้วย เปียกปูน สำลี อยู่ในอาการซึมเศร้าไม่ต่างจากเพลง ทั้งสามตัวนอนเฝ้าอยู่ที่หลุมศพของจัสตินไม่ยอมไปไหน ทำตัวแข็งทื่อไม่ยอมให้ใครอุ้ม บ้างก็แยกเขี้ยวขู่ใส่

"ดึกแล้วเข้าบ้านได้แล้วนะเพลง" ยี่หวาบอกพลางลูบศีรษะของลูกสาวอย่างปลอบประโลม

"เพลงขออยู่กับจัสตินอีกแป๊บนะคะคุณแม่" น้ำเสียงเจือสะอื้นพร้อมห...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ